ఉద్దేశపూర్వకమైన అసౌకర్యం: మనుషులు కావాలనే తమ ఫోన్లను ఎందుకు 'డౌన్‌గ్రేడ్' చేస్తున్నారు
ఫ్లిప్ ఫోన్లు, ఫిల్మ్ కెమెరాలు, వైర్డ్ హెడ్‌ఫోన్లు మళ్ళీ వచ్చాయి, తరచుగా వాటిని గుర్తుంచుకోలేనంత చిన్నవయసువారి చేతుల్లో. దీని అడుగున ఒక పాత ఆలోచన ఉంది: కొన్నిసార్లు శ్రమే అసలు విషయం.
ఫిల్మ్ కెమెరా మీకు ఇరవై నాలుగు లేదా ముప్పై ఆరు అవకాశాలు ఇస్తుంది. ఫోటో తీశాక దాన్ని చూడలేరు. పదకొండు ఫోటోలు తీసి అందులో ఉత్తమమైనది ఎంచుకోలేరు. కాబట్టి మీరు ఆగుతారు, ఇంకాస్త సేపు చూస్తారు, చివరికి షట్టర్ నొక్కినప్పుడు మనస్ఫూర్తిగా నొక్కుతారు. కొన్ని రోజుల తర్వాత, కొన్నిసార్లు వారాల తర్వాత, ఫోటోలు డెవలప్ అయి వస్తాయి. క్లౌడ్‌లో ఎప్పుడూ తెరవకుండా పడి ఉన్న వందల ఫోన్ ఫోటోలన్నిటికంటే, ఆ మధ్యాహ్నం మీకు స్పష్టంగా గుర్తుంటుంది.
ఆ చిన్న, మొండి అసౌకర్యానికి ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆదరణ పెరుగుతోంది. ఫ్లిప్ ఫోన్లు, సౌకర్యాలు తగ్గించిన ఈ-ఇంక్ ఫోన్లు, ఫిల్మ్ కెమెరాలు, వైర్డ్ హెడ్‌ఫోన్లు, చివరికి అచ్చు వేసిన మ్యాపులు కూడా మళ్ళీ కనిపిస్తున్నాయి. వాటిని ఎంచుకుంటున్నవారిలో గమనించదగినంత మంది, మొదటిసారి ఆ వస్తువులను ఎప్పుడూ వాడని యువతే. దీన్ని ఒక ఫ్యాషన్ అనేయడం సులువు. కానీ ఇది ఒక జీవన తత్వానికి దగ్గరగా ఉందని నాకు అనిపిస్తుంది; నిజంగా తన అవసరం ఉన్న ఒక తరం కోసం చాలా కాలంగా ఎదురుచూస్తున్న తత్వం.
ప్రతి అసౌకర్యాన్నీ తొలగిస్తే ఏం మాయమవుతుంది
సాఫ్ట్‌వేర్ నిర్మిస్తూ, నా ఉద్యోగ జీవితంలో చాలా భాగం ఘర్షణను తొలగించడంలోనే గడిచింది. తక్కువ ట్యాప్‌లు. వేగవంతమైన లోడింగ్. ఒక మనిషికీ, వారు వెతుకుతున్నదానికీ మధ్య ఒక స్క్రీన్ తక్కువ. ఆ పనిలో చాలావరకు నిజంగా మంచిదే. కానీ ఘర్షణ, అర్థం కొన్నిసార్లు ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుని ఉంటాయని, ఒకదాన్ని లాగేస్తే మరొకటి కూడా దానితో పాటే వచ్చేస్తుందని గమనించడానికి నాకు ఏళ్ళు పట్టింది.
తత్వవేత్త ఆల్బర్ట్ బోర్గ్‌మాన్ 1984లోనే తన టెక్నాలజీ అండ్ ది క్యారెక్టర్ ఆఫ్ కాంటెంపరరీ లైఫ్ పుస్తకంలో దీన్ని వర్ణించారు. ఆయన వస్తువులకూ సాధనాలకూ మధ్య ఒక గీత గీశారు. ఆయన అర్థంలో వస్తువు అంటే నైపుణ్యం, శ్రద్ధ, నిమగ్నతను కోరేది; బదులుగా మనుషులనూ ఆచారాలనూ తన చుట్టూ చేర్చేది. ఆయన ఇచ్చిన ఉదాహరణ పాతకాలపు కట్టెల పొయ్యి: ఎవరో కట్టెలు కొట్టాలి, ఎవరో మంటను చూసుకోవాలి, ఇంటి సాయంత్రాలన్నీ సహజంగానే ఆ వెచ్చదనం చుట్టూ అమరిపోయేవి. సాధనం అదే తుది ఫలితాన్ని, అంటే వేడిని, అందిస్తుంది; కానీ దాని వెనుక ఉన్న యంత్రాంగాన్ని దాచేసి, మీ నుంచి ఏమీ కోరదు. సెంట్రల్ హీటింగ్ అద్భుతమే. కానీ ఎవరూ వదులుకోవాలని నిర్ణయించని ఒక రోజువారీ లయను కూడా అది నిశ్శబ్దంగా కరిగించేసింది.
మంటను చూసుకోవడం వంటి పనులను బోర్గ్‌మాన్ కేంద్రీయ ఆచరణలు అని పిలిచారు: ఒక వాద్యాన్ని వాయించడం, శ్రద్ధగా భోజనం వండటం, పరిగెత్తడం, ఒక పెద్ద పుస్తకం చదవడం. ఇవి నిర్మాణంలోనే అసమర్థమైనవి, వాటి విలువ సరిగ్గా అక్కడే నివసిస్తుంది.
స్మార్ట్‌ఫోన్ దాదాపు పరిపూర్ణమైన సాధనం. ఆల్బమ్ ఎంచుకోకుండా సంగీతం. ఫ్రేమ్ గురించి ఆలోచించకుండా ఫోటోలు. మీరు ఎక్కడ ఉన్నారో తెలియకుండానే దారి. ఫోన్ కాల్‌లోని ఆ విరామం లేకుండానే సంభాషణ. ప్రతి సౌకర్యం చిన్నదే, ప్రతిదీ నిజమైనదే. కానీ అన్నీ కలిసి ఒక రోజును తయారుచేస్తాయి: అందులో మీ పూర్తి శ్రద్ధను కోరేది దాదాపు ఏదీ ఉండదు, కానీ దాదాపు ప్రతిదీ దానిలోని ఒక చిన్న ముక్క కోసం పోటీపడుతుంది.
మనస్తత్వ శాస్త్రంలో కూడా దీనికి ప్రతిధ్వని ఉంది. పరిశోధకులు మైఖేల్ నార్టన్, డేనియల్ మోషాన్, డాన్ ఏరియలీ "ఐకియా ఎఫెక్ట్" అని పిలిచిన ఒక ధోరణిని వర్ణించారు: మనుషులు తాము శ్రమ పెట్టి తయారుచేసిన వస్తువులకు ఎక్కువ విలువ ఇస్తారు. శ్రమనంతా తీసేస్తే, తరచుగా కొంత విలువ కూడా దానితో పాటే పోతుంది.
గతస్మృతుల మోజా, లేక సంయమనపు నీతా?
ఇది మెరుగైన కథ చెప్పుకునే గతస్మృతుల మోజు మాత్రమేనా అని అడగడం న్యాయమే. అందులో కొంత భాగం ఖచ్చితంగా అదే. లేత రంగులో ఉన్న ముద్దొచ్చే ఫ్లిప్ ఫోన్ కూడా ఒక కొనుగోలే. ఒక రెట్రో గ్యాడ్జెట్ కొని దాని ఫోటోను ఆన్‌లైన్‌లో పెట్టడం, శ్రద్ధ ఆర్థిక వ్యవస్థ నుంచి తప్పించుకోవడం అనిపించుకోదు.
ఉపయోగపడే ఒక పరీక్ష ఏమిటంటే, ఆ వస్తువు దేని కోసం అని అడగడం. గతస్మృతుల మోజు వస్తువు గురించి: దాని రూపం, దాని శబ్దం, అది గుర్తుచేసే కాలం. సంయమనం మీ గురించి: ఒక ఎంపిక ఇక అందుబాటులో లేనప్పుడు మీరు ఎలాంటి మనిషిగా మారతారు. మోజుకు కెమెరా కావాలి. సంయమనానికి ఆ ముప్పై ఆరు ఫ్రేములు కావాలి.
మీరు దేనితో వ్యవహరిస్తున్నారో, కొత్తదనం తగ్గిపోయాక ఏం జరుగుతుందో చూస్తే తరచుగా తెలుస్తుంది. ఆ పరికరం సొరుగులో పడి ఉండి, పాత ఫోన్ నిశ్శబ్దంగా మళ్ళీ జేబులోకి చేరితే, బహుశా అది మోజే. ఆ పరిమితి చిరాకు తెప్పిస్తున్నప్పుడు కూడా మీరు దాన్ని సమర్థిస్తూ కనిపిస్తే, మీరు తెలియకుండానే ఒక నీతిని అందుకున్నారన్నమాట.
సంయమనానికి ఏ గ్యాడ్జెట్ కంటే చాలా పాతదైన వారసత్వం ఉంది. నేను సాధన చేసే హార్ట్‌ఫుల్‌నెస్ ధ్యానంలో, నిశ్చలంగా కూర్చోవడమే ఒక రకమైన ఎంచుకున్న అసౌకర్యం. మనసు కదలాలనుకుంటుంది, ఏదో చూడాలనుకుంటుంది, ప్రణాళికలు వేయాలనుకుంటుంది. మీరు దానితో పోరాడరు; ప్రతిచోటికీ దాని వెంట వెళ్ళరు, అంతే. ఫ్లిప్ ఫోన్ కూడా అదే సూత్రంతో పనిచేస్తుంది, కాకపోతే బయటి నుంచి లోపలికి. ఫీడ్ చూడాలనే కోరికను అది ఆపదు. ఆ కోరిక వెంట వెళ్ళడాన్ని కొంచెం కష్టం చేస్తుంది, ఆ చిన్న ఖాళీ తరచుగా సరిపోతుంది.
ఈ పరికరాలను ఎప్పుడూ వాడనివాళ్ళే వాటిని ఎందుకు తిరిగి తెస్తున్నారు
ఈ మార్పులో అత్యంత ఆసక్తికరమైన అంశం, దీనికి ఎవరు నాయకత్వం వహిస్తున్నారనేది. ఫ్లిప్ ఫోన్లు గుర్తుండేంత వయసున్నవారికి ఎక్కువగా వాటి ఇబ్బందులే గుర్తుంటాయి: నంబర్ మీటలతో టైప్ చేయడం, గరుకైన పిక్సెల్ స్క్రీన్లు. ఇప్పుడు వాటి కోసం చేయి చాస్తున్నది తరచుగా టీనేజ్ చివర్లో, ఇరవైల్లో ఉన్నవారే.
మీరు ఎప్పుడూ జీవించని కాలం కోసం పడే ఆరాటానికి ఒక కొత్తగా సృష్టించిన పదం ఉంది: అనెమోయా. కానీ అది మొత్తం విషయాన్ని వివరిస్తుందని నాకు అనిపించదు. బాల్యం నుంచే అల్గారిథమ్ ఫీడ్ల మధ్య పెరిగిన తరానికి, స్మార్ట్‌ఫోన్‌కు ముందున్న ప్రపంచం ఒక జ్ఞాపకం కాదు, ఒక పుకారు. వాళ్ళు దేనికో తిరిగి వెళ్ళడం లేదు. ఫోన్ కేవలం ఫోన్‌గా కూడా ఉండగలదని వాళ్ళు మొదటిసారి కనుగొంటున్నారు.
2022లో, బ్రూక్లిన్‌లోని కొందరు హైస్కూల్ విద్యార్థులు "లుడైట్ క్లబ్" అనే బృందాన్ని ఏర్పాటు చేసి అందరి దృష్టిని ఆకర్షించారు. అందులో అత్యంత నిబద్ధత ఉన్న సభ్యులు స్మార్ట్‌ఫోన్లు వదిలి ఫ్లిప్ ఫోన్లకు మారారు; సభ్యులందరూ ప్రతి వారం బహిరంగ ప్రదేశంలో కలిసినప్పుడు ఫోన్లను పక్కన పెట్టి, చదువుకుంటూ, బొమ్మలు వేస్తూ, డైరీలు రాసుకుంటూ గడిపేవారు. వాళ్ళు దాని గురించి చెప్పిన తీరు, సాంకేతికతను తిరస్కరించడం కంటే ఒక కోరికలా వినిపించింది: ఒకేసారి అన్నిచోట్లా కాకుండా, ఒక చోట పూర్తిగా ఉండాలనే కోరిక.
దీని వెనుక ఒక సామాజిక తర్కం కూడా ఉంది. కంటికి కనిపించే పరిమితిని పాటించడం, కనిపించని దాని కంటే సులువు. స్నేహితులతో "ఫోన్ తక్కువ వాడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను" అని చెబితే బేరసారాలకు ఆహ్వానం పలికినట్టే. ఫ్లిప్ ఫోన్ చూపిస్తే సంభాషణ అక్కడితో ముగుస్తుంది. వివరణ పరికరమే ఇస్తుంది, నిరంతరం సంకల్పబలం మీద ఆధారపడాల్సిన భారం మనిషి మీద నుంచి దిగిపోతుంది.
అసౌకర్యం ఎక్కడ సహాయపడటం ఆపేస్తుంది
ఉద్దేశపూర్వకమైన అసౌకర్యం కూడా చెడిపోయి మరో రకమైన స్వాతిశయంగా మారవచ్చు, కాబట్టి దాని హద్దులను స్పష్టంగా చెప్పుకోవడం మంచిది. సౌకర్యం మంచి జీవితానికి శత్రువు కాదు. చాలామందికి మంచి జీవితాన్ని సాధ్యం చేసేది అదే: దారులు సరిగా గుర్తుండని, రాత్రిపూట ఒంటరిగా బయట ఉన్న వ్యక్తికి నావిగేషన్; బ్యాంకు శాఖకు సులువుగా వెళ్ళలేని వ్యక్తికి బ్యాంకింగ్ యాప్; మరో ఖండంలో ఉన్న తాతయ్య, నానమ్మలు ఒక బిడ్డ ఎదగడాన్ని చూడగలిగే ఒక వీడియో కాల్.
అసౌకర్యాన్ని ఎంచుకోవడం కొంతవరకు ఒక సౌభాగ్యం కూడా. మీ ఉద్యోగం, మీ కుటుంబ భద్రత, అవసరమైన సేవలు అందుకోవడం అన్నీ మీరు ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉండటం మీద ఆధారపడనప్పుడు, ఫోన్‌ను డౌన్‌గ్రేడ్ చేయడం చాలా సులువు. ఇంట్లో చిన్న బిడ్డ ఉండటంతో, నాకు నిజంగా ఎంత అందుబాటు అవసరమో గమనిస్తున్నాను; అది క్రమశిక్షణ వైఫల్యం అని నేను అనుకోను.
కాబట్టి లక్ష్యం ప్రతిచోటా అసౌకర్యాన్ని జోడించడం కాదు. మీ శ్రద్ధను, మీ సన్నిధిని, మీ నైపుణ్యాన్ని నిశ్శబ్దంగా హరిస్తున్న నిర్దిష్ట సౌకర్యాలను గుర్తించి, సరిగ్గా అక్కడ మాత్రమే కొంత శ్రమను తిరిగి తీసుకురావడం.
ఒకే ఒక అసౌకర్యం ప్రయోగం
దీన్ని ప్రయత్నించడానికి కొత్త పరికరం అక్కర్లేదు. రోజువారీ సౌకర్యాల్లో ఒకదాన్ని ఎంచుకుని, రెండు వారాల పాటు ఉద్దేశపూర్వకంగా దాన్ని డౌన్‌గ్రేడ్ చేయండి. ఒక్కటి చాలు; ఒకేసారి ఐదింటిని మారిస్తే, వాటిలో దేని గురించీ ఏమీ నేర్చుకోలేరు.
మొదటి అడుగు: మీ అసౌకర్యాన్ని ఎంచుకోండి. కొన్ని ఎంపికలు:
| సౌకర్యం | డౌన్‌గ్రేడ్ | దేన్ని గమనించాలి |
|---|---|---|
| షఫుల్‌లో స్ట్రీమింగ్ సంగీతం | ఒక పూర్తి ఆల్బమ్ ఎంచుకుని మొదటి నుంచి చివరి వరకు వినండి | మీరు నిజంగా వింటున్నారా, లేక మాటిమాటికీ స్కిప్ చేయడానికి చేయి వెళ్తోందా? |
| ఫోన్‌నే అలారం గడియారంగా వాడటం | ఒక చవకైన అలారం గడియారం; ఫోన్ పడకగది బయట ఛార్జ్ అవుతుంది | మీ రోజులోని మొదటి, చివరి ఇరవై నిమిషాలు |
| రోజంతా వైర్‌లెస్ ఇయర్‌బడ్స్ | వైర్డ్ హెడ్‌ఫోన్లు, కూర్చుని వింటున్నప్పుడు మాత్రమే | ఎన్నిసార్లు కేవలం అలవాటుతో వాటిని పెట్టుకుంటున్నారు |
| మలుపు మలుపుకూ నావిగేషన్ | బయలుదేరే ముందు దారి చూసుకుని, జ్ఞాపకంతో వెళ్ళండి | దారిలో దాటే ప్రదేశాల గురించి మీరు ఏం గమనిస్తున్నారు |
| లెక్కలేనన్ని ఫోన్ ఫోటోలు | రోజుకు పన్నెండు ఫోటోలకు పరిమితం చేసుకోండి | ఏ క్షణాలు ఆ పన్నెండింటిలో ఒకదానికి అర్హమైనవిగా అనిపిస్తున్నాయి |
రెండో అడుగు: మొదలుపెట్టే ముందే నియమాలు పెట్టుకోండి. మీరు సరిగ్గా ఏం మారుస్తున్నారో, ఎప్పుడు మినహాయింపు ఉంటుందో రాసుకోండి. నిజమైన అత్యవసర పరిస్థితి మినహాయింపు. విసుగు మినహాయింపు కాదు.
మూడో అడుగు: రోజూ మూడు వాక్యాలు రాయండి. నిజంగా రాయగలిగేంత చిన్నగా ఉంచండి. ప్రతి సాయంత్రం రాయండి: ఈరోజు ఆ సౌకర్యం ఎప్పుడు గుర్తొచ్చింది, దానికి బదులు నేను ఏం చేశాను, ఏదైనా ఆశ్చర్యపరిచిందా?
నాలుగో అడుగు: ఏడో రోజు ఒకసారి సమీక్షించుకోండి. మొదటి వారం సాధారణంగా ఎక్కువగా చిరాకుతోనే గడుస్తుంది. ఆ చిరాకు మెత్తబడటం మొదలైన క్షణాన్ని, దాని స్థానంలో ఏం వచ్చిందో గమనించండి.
ఐదో అడుగు: పద్నాలుగో రోజు నిర్ణయించుకోండి. కొనసాగించండి, సర్దుబాటు చేయండి, లేదా వదిలేయండి. మూడూ మంచి ఫలితాలే. అసౌకర్యం గొప్ప గుణమని నిరూపించడం ఉద్దేశం కాదు; ఏ శ్రమ బదులుగా ఏదో తిరిగి ఇస్తోందో మీ సొంత రోజుల నుంచే తెలుసుకోవడం ఉద్దేశం.
దీన్ని ప్రయత్నించిన చాలామంది, ఆ అసౌకర్యం నిజానికి పరికరం గురించి కాదని కనుగొంటారు. తమ శ్రద్ధలో ఒక చిన్న భాగాన్ని తిరిగి తమ సొంత నిర్వహణలోకి తెచ్చుకోవడం గురించి. దాని కోసం భరించే అసౌకర్యం, ఆశ్చర్యకరంగా, విలువైనదిగానే తేలుతుంది.
తరచుగా అడిగే ప్రశ్నలు
దీని కోసం డంబ్‌ఫోన్ కొనాల్సిందేనా? అక్కర్లేదు. గ్రేస్కేల్ మోడ్, ఒక యాప్‌ను తొలగించడం, లేదా ఫోన్‌ను పడకగది బయట ఉంచడం, ఉచితంగానే అర్థవంతమైన అసౌకర్యాన్ని సృష్టించగలవు. ప్రత్యేక పరికరం కొందరికి సహాయపడుతుంది, ఎందుకంటే ఆ పరిమితి భౌతికంగా, కంటికి కనిపించేలా ఉంటుంది; కానీ అది తప్పనిసరి కాదు.
ఇది త్వరలో గడిచిపోయే ఒక ధోరణి మాత్రమే కదా? ఉత్పత్తులు వస్తూ పోతూ ఉండవచ్చు. కానీ అడుగున ఉన్న ప్రశ్న, అంటే ఏ సౌకర్యాలు మనం చెల్లిస్తున్న మూల్యానికి తగినవి అనేది, ఏ గ్యాడ్జెట్ కంటే చాలా పాతది, ఈ దశ కంటే ఎక్కువ కాలం నిలుస్తుంది. ఏదేమైనా ఈ ప్రయోగం ఉపయోగకరమే.
నా ఉద్యోగానికి నేను ఎప్పుడూ అందుబాటులో ఉండాల్సి వస్తే? అయితే ఫోన్‌తో మొదలుపెట్టకండి. సంగీతం, ఫోటోలు లేదా ఉదయపు అలారం వంటి, మీ పనిని ప్రభావితం చేయని సౌకర్యాన్ని ఎంచుకోండి. ఉద్దేశపూర్వకమైన అసౌకర్యం మీ నిజ జీవితానికి సరిపోవాలి, ఏదో ఆదర్శ జీవితానికి కాదు.
ఇది డిజిటల్ డిటాక్స్‌కు ఎలా భిన్నం? డిటాక్స్ సాధారణంగా ఒక తాత్కాలిక విరామం, ఆ తర్వాత అంతా మామూలు స్థితికి వచ్చేస్తుంది. ఉద్దేశపూర్వకమైన అసౌకర్యం మీ రోజువారీ వాతావరణంలో చేసే ఒక చిన్న, శాశ్వతమైన రూపకల్పన మార్పు; కావాలనే ఎంచుకున్నది, తన స్థానాన్ని సంపాదించుకుంటేనే కొనసాగించేది.